ik laat je gaan

by

Julius Dreyfsandt

mijn hand rust
op je schouder
ik kijk je aan
schenk warmte
van een mens,
deze mens
het raakt je niet
het ontwijkt
die bevroren wens

je ogen staan flets ,
zien glazig langs me heen
een bespiegeling van
verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplinterd geboortelicht
uit een redeloze reden

je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels
je ledematen stijf

jij bent de dood
in levende lijve
het genade brood
gebakken met
ongewenst zaad

ik laat je gaan
als mijn hand
jouw schouder verlaat

NEXT?
Why don't you look at Iamb Meandering. 164.
by: Azra Daniel Francis
from: Windsor, ON, CA

To visit all of Julius Dreyfsandt's poems, click HERE

Check out these deals at Amazon.com

...the best independent ISP in the Twin Cities

To write us about this page,
contact willy@dreamagic.com (Willy Chaplin)